سين هفتم

             سيب سرخي ست ،

حسرتا

            كه مرا

                        نصيب

                                از اين سفره ي سنت

                                                            سروري نيست

شرابي مرد افكن در جام هواست

                       شگفتا

                                كه مرا

                                         بدين مستي

                                                          شوري نيست

سبوي سبزه پوش در قاب پنجره

                                   آه ، چنان دورم كه گوئي جز نقش بي جاني نيست

و كلامي مهربان در نخستين ديدار بامدادي

فغان كه در پس پاسخ و لبخند

                                   دل خنداني نيست

بهاري ديگر آمده است

                             آري

اما براي آن زمستان ها كه گذشت

نامي نيست

نامي نيست .

                                            بامداد

            خون آلود تر از مرگم

كه پيدايم شود

همچو دشنه اي در غلاف پنهان

دهشتناك زده تر از آن چه به فرياد بگويم : خاموش !

بس است اين همه جنازه افسون

آرام در اين قرار مترصد است

حضورش را بي رحمانه كشته اند

در اين گودال هاي تاريك

زمين خاك بر سر دارد

و براي نفسي ديگر ،نقشه كشيده است .

*زمهرير مرداد*

تو هجوم اين سياهي

تو فقط پناه راهي

بهاي دل به تو دادن

شده اين همه تباهي

مي بيني چقد صبورم

توي زمهرير مرداد

واسه دل كندن از بند

شدم اسير فرياد

سوت و كوره راه اين غم

بمون و ستاره اي باش

محض سكوت اين شعر

بمون و ترانه اي باش

مثه رنگ برگ پاييز

دل اين شبگرد تنها

خسته و بي همسفر باز

مونده بي ياور و تن ها .

                                    نسترن عجمي

   بافتني هاي مادرم كارساز نبود

   گوله هايش را

   گربه روي خاكروبه ها

   لاغر كرد

   ربوده شد كلروفيل

   پشت ساقه هاي رز

   به انجماد منجر شد

   رود به حكم برف

   قارقاري لغزاند اشكهاي گل را  

   و سنگي

   جاي پنير را از آن خود كرد .

                        نسترن عجمي

   بيست و يك ورق از دفترم قهر كردند

   ده تاي آن را كودكي دزديد

   تا يواشكي با آن قايق بسازد

   هشت تای ديگر به دنبال اناري براي سارا بودند

   سه تاي ديگر  کاغذی شدند

   و قلمم را به رقص در آوردند

    تا هشداري باشد دارا را

   نمي دانم دفتري را كه پدر مرا مجاب كرد

   چند برگ از پائيز را زرد خواهد كرد .

                              نسترن عجمي

نشنيده مي گيرند

حرف هاي موزون ات را

ساعت شني

سياه دانه ها را بارها

سرازير كرده ، پاي سال ها

و از عمق ، تنها

غرق شدن را

درودي گويند

سلام ات را

با صداي زهر آگين

تبسم هايشان

جواب گويند

در اين برودت خاكستر نشين

شانه ها را بالا مي اندازند

و هستي ات را انكار شده مي پندارند

تا غوطه ور شدنت را به تماشا بنشینند .

                                       نسترن عجمي

                                        ۱۱/۱۰/۸۶

                                          50 :22

............

چرا كه او بي نيازي من است از بازارگان و از همه خلق

- نيز از آنان كه شعرهاي مرا مي خوانند

تنها بدين انگيزه كه مرا به كند فهمي خويش سرزنشي كنند .

چنين است و من اين همه را ، هم در نخستين نظر باز دانسته ام .

                                                                                                الف - بامداد

بین من و تو بازم ، فاصله خونه کرده

مثل غریبه ای دور،  ابرا رو شونه کرده

مه فضای برفی به جون شب دمیده

تار شده چشمای شب اندوه فرا رسیده

سایه های شب بازم دزدیدند اون ستاره

زمین سرد و یخی فریاد کشید دوباره

ماه ترسون و لرزون ازم خواست یه ترانه

تا بشکنه شاخ اون دیو دو سر زمانه

من و تو با هم این بار ، گفتیم همون قصیده

تا برسه به گوش طلوع یک سپیده

                                       نسترن عجمي

باد می وزد

ابرها به هم پیوند می خورند

و صفحه زندگی بارانی می شود

می لرزم

بوی عطر تو می آید

 و من در دشت گل ها غرق شده ام

صدای قدم هایت را می شنوم

و تمامی موسیقی ها در ذهنم تداعی می شود

دستم که دستت را در خود احساس می کند مملو از گرما می شود

با تو که قدم می زنم حس پرواز مرا با خود می برد

با تو از تمامی جوی های بی پل می پرم

اما دست روزگار مرا به زمین می زند

چون حقیقت رویای تو تمامی وجودم را می شکافد .

                                                                  نسترن عجمي

پلک بهار از نبودنت تر شد

و بلبل از کلامت خنیاگر.

برای برگشتنت ،

زمین سبزه گرو گذاشت

 آسمان بر ترنم نگاهت بوسه زد

شکوفه دست برف را پس زد

و من در انتظارت با غوکان هم آواز می شوم .

                                    نسترن عجمی

پائیز در میان برگ ها دست یلدا را گرفت

و مو های زمین دوباره سپید شدند

گل یخ دیگر بار تولد یافت

زوزه باد این آدم های برفی را به سمت ذوب کشاند

رود ها چشم به آسمان دوخته اند

و تو به دنبال رد پای من می گردی

حالا دوباره چشمه ها می جوشند

و خورشید بردست های سرخ بوسه می زند

و من جذامی این تقدیرم .

                                     نسترن عجمي

            در آستانه رسيدن فصل برفي

در بي برگ ترين

جمعه پائيزي

كه تنها باران مي داند

چه اشك هايي از چشمانمان سرازير شده

سبزترين برگ بهار

نغمه خزان خواند

و دو سال است

كه همراه و همسفر

خاطره ها گشته

كاش اين فاصله ها

خاطراتش را ديگر

از ما نگيرند .

16 آذر

در دومين سال نبودن  استاد منوچهر نوذري

زندگاني همه صورتكده اي ازياد است

دلم از ياد كسان هر شبه در فرياد است