پائیز در میان برگ ها دست یلدا را گرفت

و مو های زمین دوباره سپید شدند

گل یخ دیگر بار تولد یافت

زوزه باد این آدم های برفی را به سمت ذوب کشاند

رود ها چشم به آسمان دوخته اند

و تو به دنبال رد پای من می گردی

حالا دوباره چشمه ها می جوشند

و خورشید بردست های سرخ بوسه می زند

و من جذامی این تقدیرم .

                                     نسترن عجمي

            در آستانه رسيدن فصل برفي

در بي برگ ترين

جمعه پائيزي

كه تنها باران مي داند

چه اشك هايي از چشمانمان سرازير شده

سبزترين برگ بهار

نغمه خزان خواند

و دو سال است

كه همراه و همسفر

خاطره ها گشته

كاش اين فاصله ها

خاطراتش را ديگر

از ما نگيرند .

16 آذر

در دومين سال نبودن  استاد منوچهر نوذري

زندگاني همه صورتكده اي ازياد است

دلم از ياد كسان هر شبه در فرياد است

هنوز شين شاعر را

بي نقطه مي نويسم

تا جاري شدن رود از حرف ر

به اندازه خورشيد دقت مي خواهم

حرف هايم پشت ديوار استعاره ها

سنگر گرفته

در اين سرشار شدن هايم قلم مي لغزد

حسن تعليل مرا به تبرئه مي كشاند

به ناچار كنايه مي زنم

تا بيشتر بفهمي ام . 

                                نسترن عجمي