| تبليغات | X |
 |
 |
|
| شعر و ادب |
|
شبه جزيره شعر در آستانه يك ساله شدن غرق گشت . به اميد روزهاي بهاري در دنياي واقعي نه مجازي . ممنون از تمامي آنهايي كه آمدند ولی ردپايي از خود به جا نگذاشتند . ممنون از همه كساني كه بودنشان سبب آرامي دل ها شد . و ممنون از تمامي نقدها و نظرات شما دوستان . اين رفيقان ريايي همه قدند و قبا دل در او بند كه عهدي و وفايي دارد . |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه دوازدهم فروردین 1387ساعت 14:12 توسط نسترن عجمی |
|
|
سين هفتم سيب سرخي ست ، حسرتا كه مرا نصيب از اين سفره ي سنت سروري نيست شرابي مرد افكن در جام هواست
شگفتا كه مرا بدين مستي شوري نيست سبوي سبزه پوش در قاب پنجره
آه ، چنان دورم كه گوئي جز نقش بي جاني نيست
و كلامي مهربان در نخستين ديدار بامدادي
فغان كه در پس پاسخ و لبخند
دل خنداني نيست
بهاري ديگر آمده است
آري
اما براي آن زمستان ها كه گذشت
نامي نيست
نامي نيست .
بامداد
|
|
+ نوشته شده در
جمعه هفدهم اسفند 1386ساعت 16:3 توسط نسترن عجمی |
|
|
خون آلود تر از مرگم كه پيدايم شود همچو دشنه اي در غلاف پنهان دهشتناك زده تر از آن چه به فرياد بگويم : خاموش ! بس است اين همه جنازه افسون آرام در اين قرار مترصد است حضورش را بي رحمانه كشته اند در اين گودال هاي تاريك زمين خاك بر سر دارد و براي نفسي ديگر ،نقشه كشيده است .
نسترن عجمي |
|
+ نوشته شده در
شنبه سیزدهم بهمن 1386ساعت 11:10 توسط نسترن عجمی |
|
|
*زمهرير مرداد* تو هجوم اين سياهي تو فقط پناه راهي بهاي دل به تو دادن شده اين همه تباهي مي بيني چقد صبورم توي زمهرير مرداد واسه دل كندن از بند شدم اسير فرياد سوت و كوره راه اين غم بمون و ستاره اي باش محض سكوت اين شعر بمون و ترانه اي باش مثه رنگ برگ پاييز دل اين شبگرد تنها خسته و بي همسفر باز مونده بي ياور و تن ها . نسترن عجمي |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و هشتم دی 1386ساعت 18:55 توسط نسترن عجمی |
|
|
بافتني هاي مادرم كارساز نبود گوله هايش را گربه روي خاكروبه ها لاغر كرد ربوده شد كلروفيل پشت ساقه هاي رز به انجماد منجر شد رود به حكم برف قارقاري لغزاند اشكهاي گل را و سنگي جاي پنير را از آن خود كرد . نسترن عجمي |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه نوزدهم دی 1386ساعت 19:1 توسط نسترن عجمی |
|
|
بيست و يك ورق از دفترم قهر كردند ده تاي آن را كودكي دزديد تا يواشكي با آن قايق بسازد هشت تای ديگر به دنبال اناري براي سارا بودند سه تاي ديگر کاغذی شدند و قلمم را به رقص در آوردند تا هشداري باشد دارا را نمي دانم دفتري را كه پدر مرا مجاب كرد چند برگ از پائيز را زرد خواهد كرد . نسترن عجمي |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه هفدهم دی 1386ساعت 12:58 توسط نسترن عجمی |
|
|
نشنيده مي گيرند حرف هاي موزون ات را ساعت شني سياه دانه ها را بارها سرازير كرده ، پاي سال ها و از عمق ، تنها غرق شدن را درودي گويند سلام ات را با صداي زهر آگين تبسم هايشان جواب گويند در اين برودت خاكستر نشين شانه ها را بالا مي اندازند و هستي ات را انكار شده مي پندارند تا غوطه ور شدنت را به تماشا بنشینند .
نسترن عجمي ۱۱/۱۰/۸۶ 50 :22
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه دوازدهم دی 1386ساعت 14:11 توسط نسترن عجمی |
|
|
............
چرا كه او بي نيازي من است از بازارگان و از همه خلق - نيز از آنان كه شعرهاي مرا مي خوانند تنها بدين انگيزه كه مرا به كند فهمي خويش سرزنشي كنند . چنين است و من اين همه را ، هم در نخستين نظر باز دانسته ام . الف - بامداد |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه یازدهم دی 1386ساعت 20:56 توسط نسترن عجمی |
|
|
بین من و تو بازم ، فاصله خونه کرده مثل غریبه ای دور، ابرا رو شونه کرده مه فضای برفی به جون شب دمیده تار شده چشمای شب اندوه فرا رسیده سایه های شب بازم دزدیدند اون ستاره زمین سرد و یخی فریاد کشید دوباره ماه ترسون و لرزون ازم خواست یه ترانه تا بشکنه شاخ اون دیو دو سر زمانه من و تو با هم این بار ، گفتیم همون قصیده تا برسه به گوش طلوع یک سپیده نسترن عجمي |
|
+ نوشته شده در
جمعه هفتم دی 1386ساعت 12:39 توسط نسترن عجمی |
|
|
باد می وزد ابرها به هم پیوند می خورند و صفحه زندگی بارانی می شود می لرزم بوی عطر تو می آید و من در دشت گل ها غرق شده ام صدای قدم هایت را می شنوم و تمامی موسیقی ها در ذهنم تداعی می شود دستم که دستت را در خود احساس می کند مملو از گرما می شود با تو که قدم می زنم حس پرواز مرا با خود می برد با تو از تمامی جوی های بی پل می پرم اما دست روزگار مرا به زمین می زند چون حقیقت رویای تو تمامی وجودم را می شکافد . نسترن عجمي |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه پنجم دی 1386ساعت 15:15 توسط نسترن عجمی |
|
|
پلک بهار از نبودنت تر شد و بلبل از کلامت خنیاگر. برای برگشتنت ، زمین سبزه گرو گذاشت آسمان بر ترنم نگاهت بوسه زد شکوفه دست برف را پس زد و من در انتظارت با غوکان هم آواز می شوم . نسترن عجمی |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه دوم دی 1386ساعت 21:30 توسط نسترن عجمی |
|
|
پائیز در میان برگ ها دست یلدا را گرفت و مو های زمین دوباره سپید شدند گل یخ دیگر بار تولد یافت زوزه باد این آدم های برفی را به سمت ذوب کشاند رود ها چشم به آسمان دوخته اند و تو به دنبال رد پای من می گردی حالا دوباره چشمه ها می جوشند و خورشید بردست های سرخ بوسه می زند و من جذامی این تقدیرم . نسترن عجمي در آستانه رسيدن فصل برفي |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و سوم آذر 1386ساعت 16:18 توسط نسترن عجمی |
|
|
در بي برگ ترين جمعه پائيزي كه تنها باران مي داند چه اشك هايي از چشمانمان سرازير شده سبزترين برگ بهار نغمه خزان خواند و دو سال است كه همراه و همسفر خاطره ها گشته كاش اين فاصله ها خاطراتش را ديگر از ما نگيرند . 16 آذر در دومين سال نبودن استاد منوچهر نوذري زندگاني همه صورتكده اي ازياد است دلم از ياد كسان هر شبه در فرياد است |
|
+ نوشته شده در
جمعه شانزدهم آذر 1386ساعت 12:0 توسط نسترن عجمی |
|
|
هنوز شين شاعر را بي نقطه مي نويسم تا جاري شدن رود از حرف ر به اندازه خورشيد دقت مي خواهم حرف هايم پشت ديوار استعاره ها سنگر گرفته در اين سرشار شدن هايم قلم مي لغزد حسن تعليل مرا به تبرئه مي كشاند به ناچار كنايه مي زنم تا بيشتر بفهمي ام . نسترن عجمي |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه سیزدهم آذر 1386ساعت 19:17 توسط نسترن عجمی |
|
|
دور گردن ، ناف بندي دخترک، زیر کمربندی زن، زیر بند نامرئی اسارت، بردگی، ننگی عاقبت، آزادگی زیر بی بندی ... نسترن عجمي |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و هشتم آبان 1386ساعت 19:24 توسط نسترن عجمی |
|
|
در تير باران شب ستاره ها را به د ا ر مي آويزند و من و تو در حبسي متروك وامانده ايم .
نسترن عجمی |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و پنجم آبان 1386ساعت 21:22 توسط نسترن عجمی |
|
|
فروغ دائم مرا لبریز می کند
از پرسش هایش آخرین سیلی که آمد عروسک هایش را برد پاسخش در آستین های زمان گم شده می جویم پارچه ونخ را تا عروسکی سازم سد راه اشک هایش .
نسترن عجمی
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و یکم آبان 1386ساعت 19:21 توسط نسترن عجمی |
|
|
زیر این برف زمستان زیر این تازیانه های بیداد گر باد زیر این فشار طوق بر گردن سرما آزادم نمی کند از سرخی صورتم وحشت می کنم گلوگاهم دیگر یارای فریاد ندارد من در این زمستان یخ زده پی خورشید را می گیرم کوله بارم زانوانم را خمیده می کند که گاه با زمین برخورد می کنم و من بی آخی دوباره بر پاهایم می ایستم دوباره چه کلمه ای اگر این نبود من چه باید می کردم ؟ من بلاخره در این قحطی و ستم خورشید را دوباره پیدا می کنم اگر زمستان بیداد مرا به سمت خاک کشاند تو درود مرا به خورشید برسان و بگو که هنوز از تلالو پرتوهای تو بسیاری بی نصیب مانده اند به خورشید بگو که قدری تابیدنش را گسترده کند زیرا من و رفقایم هنوز گرم نشده ایم و دریغا که من بی آنکه در این چاردیواری نمناک و یخ زده انعکاس نور روزنی کوچک را دیدار کرده باشم خاکستر شدم ولی به خورشید بگویید که هنوز هنوز هستند آدم های خاکی که باید باید خورشید را به آنان هدیه کنیم . نسترن عجمي 84/7/24 |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه هفدهم آبان 1386ساعت 9:3 توسط نسترن عجمی |
|
|
نه ، هنوز كافي نيست واژه ها بر زمين مانده اند التماس واژه به كاغذ تمام نا شدني است باز هم بايد نوشت آخر اين همه تمرين هاي حل ناكردني به جا مانده در روزنامه هاي حوادث من هيچ وقت روي خط هاي دفتر نمي نويسم واحدهاي پاس كرده رياضيات من هر جور كه حساب مي كند 2در2 به 4 نخواهد رسيد مي دانم كه هيچ منطقي از دستان ما سخن نمي گويد چون تمام عشق ها به نيلوفر مردابي ختم مي شوند دردهاي مرا با چرتكه حساب كنيد هيچ مغازه اي به زخم هاي من ماست بسته بندي شده تعارف نمي كند امروز همه با ساعت هاي زنگ دار بلند مي شوند و ديروز بوي نان تازه پلك ها را از هم جدا مي كرد تنها كسانيكه پاهايشان در صف طويل نانوايي جا مانده عرض خواب را مي فهمند چراغ مطالعه در نيمه هاي شب باطري ها را به نام خود مي زند و نميداند كه شب ها خورشيد از اين همه تاريكي خجالت مي كشد وگرنه در غروب اين همه سرخ نمي شد گوشواره هاي طلايي صداي مرا با خواهرم اشتباه مي گيرند و دائم شباهت را بهانه مي كنند و درك نكردن هايشان را به گردن تلفن هاي ايراني مي اندازند كنجكاوي هاي ابلهانه مرا با خودم غريبه مي سازد خود را در تب و تاب ماندن جا مي گذارم
و از هر كه مي پرسم از من خبري ندارد . ۸۶/۸/۱۵ شعر از نسترن عجمي |