دچار رخوت زمان شده ام

و در این تاریکی در حسرت  شهابی سرگردانم

تو کجای قلبم بیتوته کردی

که با نبودنت مرا ویرانه کردی 

قلب زخمی از آن من شد

در این ستم ، دستی هویدا شد .

                    شعر : نسترن عجمی

در زندگی زخم هایی است که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می خورد و می تراشد . این درد ها را نمی شود به کسی اظهار کرد زیرا ... همچون سگی ولگردچشم انتظار نوازشی زنده به گور خواهی شد و آنگاه از چشم هایت سه قطره خون سرازیر می شود و تو آنگاه بوف کوری خواهی شد که تنها می توانی بر شانه های داش آکل پناه بری . و با این همه رنج به این باور می رسی که تنها مرگ است که دروغ نمی گوید .

مرد را دردی اگر باشد خوش است

سلام حال همه ما خوب است .ملالی نیست جزگم شدن گاه به گاه خیالی دور که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند با این همه عمری اگر باقی بود طوری ازکنار زندگی می گذرم که نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد و نه این دل ناماندگار بی درمان .

سلام حال همه ما خوب است اما تو باور نکن .