پائیز در میان برگ ها دست یلدا را گرفت

و مو های زمین دوباره سپید شدند

گل یخ دیگر بار تولد یافت

زوزه باد این آدم های برفی را به سمت ذوب کشاند

رود ها چشم به آسمان دوخته اند

و تو به دنبال رد پای من می گردی

حالا دوباره چشمه ها می جوشند

و خورشید بردست های سرخ بوسه می زند

و من جذامی این تقدیرم .

                                     نسترن عجمي

            در آستانه رسيدن فصل برفي