پلک بهار از نبودنت تر شد

و بلبل از کلامت خنیاگر.

برای برگشتنت ،

زمین سبزه گرو گذاشت

 آسمان بر ترنم نگاهت بوسه زد

شکوفه دست برف را پس زد

و من در انتظارت با غوکان هم آواز می شوم .

                                    نسترن عجمی